مرا آغشته ی نامی کن

عکس: سعید عباسی

هزار بار چیدیم و بازی کردیم
و هر بار
بی آنکه بازی به انتها برسد
پایان یافت

و ما بی آنکه بدانیم
محبت
مهره ی گم شده ی این بازی بود
از نو چیدیم و از نو بازی کردیم

لحظه ها
از میان ِ تنگی زمان می گذشت
و مسافر تفسیری تازه می کرد
منظره ی دریچه ی قفس را

حقیقت ِ عشق بود
و عقل، با تمام عاقلی اش
بی منطق انکار می کرد

دخترکان ِ پر حرف و بازیگوش
به دلباختنی صادقانه، سکوت زمزمه می کردند

و تنهایی تنها مزد ِ بیداران بود
آن هنگام که آدمک
از پشت ِ حصار ِ تعصب قد می کشید
تا آنسوتر را نظاره کند

معلم می گفت: زندگی را صرف کن
:پسرک آهسته فریاد می زد
گم شدم، گم شدی، گم شد
گم شدیم، گم شدید، گم شدند

!خاطره
مرا آغشته ی نامی کن
!آرزوهایم ته کشیده است
خطرناک شده ام

تو می دانی
من آن چیز را که اسیر زمان بود نپذیرفتم
و دل ِ من، راضی به بازی ِ سکه های فرسوده نشد

!تو می دانی آخر
من مسافر ِ جا مانده ی آن قطارم
که وقت ِ رفتن سوت نکشید

مرا آغشته ی نامی کن
آرزوهایم ته کشیده است

16-7-82