کلید

یک عمر در یک اتاق کوچک ... تک و تنها ... پشت یک در بسته ... منتظر بودم ، کسی بیاید ... و دری را که از سمت من قفل بود ... باز کند ! ... یک عمر ... کلید در جیبم بود ... و روزهایم را هدر می کردم ... تا یاد بگیرم ... چگونه با سوزنی زنگار خورده قفل را بگشایم ... و حال که این در گشوده شده است ... خود را متعجب در اتاقی بزرگتر می بینم ... این بار با سه در ... یکی را که من گشودم ... و دو تای دیگر که باز هم فکر می کنم ، از بیرون قفل است

شاید روزی یکی از این دو در را نیز گشودم ... و بر اتاقی دیگر وارد شدم ( که کمی بزرگتر است !) ... اینبار با چهار در ... یکی را که من گشوده ام ... (و چه بسا یکی دیگر ... در دوم اتاق قبل باشد ... که من نتوانستم بگشایم) ... حرف من این است... آیا باز هم فکر خواهم کرد که سه تای دیگر از بیرون قفل است؟ ... خیره سری من تا اتاق چندم ... با من همراه خواهد بود؟ ... تا اتاق چندم ، منتظر کسی خواهم بود؟ ... ببین من نمی دانم اتاق آخر کجاست ... ولی خوب می دانم ... تمام این اتاق ها ... در نهایت ، به یک اتاق ختم می شود ... و در آن اتاق کسی منتظر من است

خرداد 1382

من حرفهایی داشتم برای نگفتن

شاید همه چیزهایی که تا به حال نوشته ام غلط باشد
شاید همه برداشتم از زندگی بخاطر سوءتفاهمی قدیمی، اشتباه باشد
اما یادم نمی رود
یک روز دلم خیلی گرفته بود
تصمیم گرفتم چشمهایم را ببندم و دقیق گوش کنم
به صدای کودکانه و ضعیفی که در اعماق وجودم انگار مرا صدا می زد
ابتدا گمان کردم وهمی فراگیر مرا در بر گرفته است
اما دقیق تر که گوش دادم یادم افتاد
من نیمی از خود را در سرزمینی دوردست که بخاطر ندارم کجا بود
جا گذاشته ام

درون و بیرون من از هم فاصله گرفته بودند
و این فاصله مرا از من دور کرده بود
مي داني؟ آن وقتها زود خسته می شدم
دلم می خواست بخوابم
آنقدر بخوابم که وقتی بیدار شدم یادم رفته باشد چرا خوابیده ام

تقصير پاييز بود
وقتي نسیم ِ خنك شرقي آمد و خطوط ذهن مرا پاک کرد
همه اندوخته های ذهنم با هم قاطی شد
درستها و غلطها آمیختند و پس از آن هیچ چیز درست یا غلط نبود
و دیگر هیچ احساس قریبی

ذهن مرا لابه لای هجم ِمشبکِ افکار این مردم ننشاند

من حرفهایی داشتم برای نگفتن

اما سكوت، زبان اين مردم نبود

مي داني از چه ترسيدم؟
ترسیدم در سطح لغزنده روزگار سر بخورم به سوی فردایی نامعلوم
زمین بخورم، خوابم ببرد
و بعد که چشمانم را گشودم
دیگر پسر بچه ای نباشم که نگران مردن ِ ماهي ِ قرمز نوروز بود

86/11/2