Shadow Play

در سطحِ جاریِ شب غوطه‌ور می‌شوم

2011-02-06T11:32:00.005+03:30

(اى مردم همانا وعده خدا حق است، زنهار تا اين زندگى دنيا شما را فريب ندهد... (فاطر – 35

لا به لای قدم‌های موزونِ خود
مرور می‌کنم
برگ‌های تیره و روشن تقویم‌های خط خورده را
و ذهنِ ساکتِ من
در امواجِ افکارِ پژمرده‌ی دیروز فرو می‌رود

دیگر ولی
از این اسارت هراسم نیست
راه‌ِ رهایی را یافته‌ام

در هوای اکنون نفسِ عمیق می‌کشم
و در سطحِ جاریِ شب غوطه‌ور می‌شوم
ترانه‌ی تازه‌ام را زمزمه می‌کنم
و از کنارِ سایه‌های بی لبخند می‌گذرم

از دلم اندوه کوچ کرده
شادی نیز
آرزو نیز

دستِ تو از بیرونِ زمان
اشارتم می‌کند؛ بیا

بار سنگینی به دوش نیست
نگاهی به پشت سر نخواهم کرد
شناسنامه‌ام را ببین؛
.سالهاست که دنیا را طلاق داده‌ام

89/11/16 - 20:30

جهان را غرقِ نورت کن، و زین ظلمت رهایی ده

2009-05-12T15:56:00.004+04:30

عکس: بابک برزویه

خمارم من، خمارم من، مرا یک بوسه‌ی جان ده
به آغوشت مرا بفشار، و زین حسرت رهایی ده
هلاکم من، هلاکم من، از این داغی که بر دل شد
به دریایت بی‌اندازم، و زین آتش رهایی ده
گمم، پیدا نمی‌گردم، در این دنیای دیوانه
مرا آهسته پیدا کن، و زین وحشت رهایی ده
طلوع کن بر خیالِ من، چو خورشیدِ شبانگاهی
جهان را غرقِ نورت کن، و زین ظلمت رهایی ده
اسیرم من، اسیرم من، بر این زنجیرِ باورها
رهایم کن از این بند و از این زندان رهایی ده
بگو ای کودک نوپا، رها شو از حصار خویش
نشانم ده که مرزی نیست، و زین رخوت رهایی ده
مرا با جهل خود یکدم اگر ماندم تو دستم گیر
و زین مجرای آگاهی به سوی خود رهایی ده
در این بیراهه عابر را، دل از گمگشتگی خون شد
به این فرزندِ گمگشته، تو رحمی کن پناهی ده
1/02/88

دیاپازون

2009-05-02T20:26:00.003+04:30

در میانِ این غریبه‌های هم‌شکل و هم‌نام و هم‌تنِ من
مرا به خود معرفی نمی‌کنی؟
خسته شدم از این هیاهوی بی ثمر
مرا به گفتگویی مهمان کن
با من قدم بزن در این کوچه‌ها
که بخشی از هویت من است

همین کوچه‌ها
که نطفه‌ی عاشقانه‌ها
در آن‌ها
.بسته شد
وقتی از حاصل ضربِ خاموشی لب‌های سوزانِ تو
و نگاهِ مشتاقِ من
این همه فاصله‌ی بی سبب شکست
سدِ واژه در ذهن من ویران شد
و پنهان‌ترین بخش وجود ِ مرا آشکار ساخت
نوازشِ دست‌های جستجوگر تو

!ای حلولِ عشق
قدری به من بی‌افزا
یا قدری از من کم کن
-فرقی نمی‌کند-
قدری که دیاپازون وجود من
با نوای تو هماهنگ گردد
و ارتعاش خیالِ من با پلک زدن‌های تو
هم فرکانس شود

آنوقت می‌دانی... با هر زخمه‌ای خواهم رقصید
آنقدر خواهم رقصید که در این چرخیدن‌ها
دست‌های تو با دست‌های من یکی شود
و دیگر هیچ اندیشه حقیری در سکوتِ گفتگوی من و تو
-که دیگر ما شده است-
...نویز نَی‌اندازد

21/12/87/00:45 24/12/87/21:30

خواب از سرِ من چون رفت، از جامِ تو نوشیدم

2009-04-18T23:36:00.002+04:30

خواب از سر من رفته، آب از سر این دنیا

بی‌خوابم از این احوال، در این شبِ پر سودا

بر آینه‌ی این جام، من نقشِ تو می‌دیدم

نقشم چو فرو بشکست، بر آینه‌ی دریا

پر کن قدحی ساقی، پر کن قدح ما را

یادم برود دیروز، یادم برود فردا

این لحظه که اینجایی، آغاز جهان پیداست

دستان مرا بستان، باور کنم این رویا

!جز تو ز تو هیچم نیست، حاجت نه! نیازی نه

با من بنشین یکدم، پایان بده هجران را

خواب از سرِ من چون رفت، از جامِ تو نوشیدم

دل بیدل و شیدا شد، سرگشته‌ این صحرا

با یک نظرت زیبا، بر این منِ سرگردان

دل بردی و دل بردی، زیبا شدم و زیبا

عشقِ تو مرا من کرد، این من که به تو پیوست

این من که دگر من نیست، این من که تویی گویا

عابر چه مبارک شد در عاقبتِ دوران

خوش گشته چنین فرجام، مجنون شده است لیلا

88-1-28

این جاودانگیِ روشن

2009-04-06T23:28:00.006+04:30

عکس: شادی فلسفی

!باور نکردی فرو می‌روی در دلِ تاریکی

گفتم

حالا که خودت خواستی؛

...شب بخیر دخترک

صبحت که برسد من رفته‌ام

تو می‌مانی و بالشی خیس

و سوزشی که جانت را خواهد پخت

برای من حسرتی نمی‌ماند

همین‌قدر که دخترکی بانو شود؛ شادم

تو می‌خوابی در آستانه‌ی رویشِ بوسه‌های منگ

من سقوط می‌کنم پای نوازشِ نابهنگام دست‌های تو

که خودِ هنگام است

-و تعالی نباید آغازی جز این داشته باشد-

در خلاصی نگاهِ عقل زده‌ی تو

تمام شده است این شعر ناتمام

و خبر تازه‌ای نیست

جز تداوم عشق در گرگ و میشِ خیال

که رها کرده این همه هیاهوی بی سبب را

این جاودانگی روشنِ بی خون‌ریزی و فساد

که پشتِ مرزِ فهمِ فرشته‌هاست

ما را به آغاز و پایان رسانده است زیبا

-حس می‌کنی؟-

طلسم شب شکسته

و من در گستره‌ی آبیِ لبخندِ تو؛ طلوع می‌کنم

باور کن هُرمِ پَرتوانِ عشقِ مرا

در این سحرگاهِ قدر

چشمهایت را باز کن

...صبح بخیر بانو

1388-1-14

ساعت 5 بامداد – ساحل کیش

تو هم مثلِ خودمی؛ یعنی خودت نیستی

2009-02-28T22:32:00.004+03:30

قسم می‌خوری که این لحظه را

مدام خواهی کرد

آنقدر زیبا سخن می‌گویی که دلم می‌خواهد

،دنیا همان جوری باشد که تو می‌گویی

تا جوری که خود تجربه کرده‌ام

افسوس یا ای کاش

بهتر یا بدتر

!فرقی نمی‌کند بانو

زندگی آن چنان نبود که می‌پنداشتیم

تو هم مثل خودمی؛

!یعنی خودت نیستی

و تقصیر ماست که بچه‌ها نیز شبیه ما می‌شوند

بازی هم که می‌کنند، فقط می‌خواهند برنده شوند

از خودِ ما یاد گرفته‌اند

تقصیرِ ماست که عکسِ قهرمان‌های پوشالی را

بر در و دیوار و جلد کتاب‌هایشان می‌چسبانند

و قهرمان درونشان را جدی نمی‌گیرند

بزرگ‌ترها هم مثل خودمانند

یعنی خودشان نیستند

برایشان از سکر شراب می‌گویی

و گوش‌هایشان

خیره به کلمه‌ی آخر توست

تا برایت سخنرانی کنند

حرف‌هایی بزنند که معلوم است؛

حرف خودشان نیست

چون؛ جوابِ چراهایش را ندارند

چون؛ تکان نمی‌دهد خاطرِ مشتاقِ گم‌شده‌ی‌ِ تو را

و چشم‌هایشان

خیره به فردای نا‌آمدنی است

که معمولاً زودتر از آن، می‌میرند

اگر بگویی می‌شود که تمام ِ صفحه را طلایی کنیم

حتی خال‌های سیاه را

کسی جدی نمی‌گیرد حرف ِ تو را

چنانچه حرفِ از تو جدی‌ترها را نیز جدی نگرفتند این مردمِ جدی

بعضی‌هاشان می‌گویند) .

حرف‌هایت را دوست می‌دارند و درکت می‌کنند .

دوست دارند که بیشتر با تو آشنا شوند .

ولی .

قدِ آرزوهایشان از کمرت بالاتر نمی‌رود .

-البته جیب‌هایت نیز، در همین فاصله است- .

و تو را خیلی زود معاوضه می‌کنند .

(با آرزوهایی که؛ نرسیده رها خواهند کرد .

!می‌دانی

در میانِ اکثریت غالبی که سخت چسبیده‌اند

و اقلیت نادری که رها کرده‌اند

من و تو و دوستانمان

-چه از زنده‌ها، چه از مرده‌ها-

روی مرزِ رهایی ایستاده‌ایم

و خفیف می‌کنیم

کنتراستِ فاصله‌ی رهایی و اسارت را

در لا به لای متنِ خاکستری لحظه‌ها

که گاه و بی‌گاه بر آن

خال‌های سفید و سیاه نقش می‌بندد

ما راهِ خانه را گم می‌کنیم و هر بار

به همانجا می‌رسیم که بودیم

و دایره یعنی همین

نوکِ طلاییِ پیکانِ حال

از روی این صفحه می‌گذرد و ما

مدام نمی‌کنیم این صفر ثانیه‌ها را که

تنها سرمایه‌مان است

روی خال‌های سفید و سیاه تمرکز می‌کنیم

و روی صفحه‌ی خاکستری معطل می‌کنیم؛

فرصت آتش بازی را

آنقدر وقت می‌کُشیم

که طیفِ میرایِ اشتیاق

مثلِ ردِ قلمویِ پهنی که بر بومِ خاکستری روزمرگی کشیده می‌شود

رفته رفته بی‌مزه‌تر می‌کند؛ زندگی را

و همین می‌شود

که کسی از خوردن یک سیب دلش شاد نمی‌شود .

و همین می‌شود

:که شادی کودکان را می‌شنویم و می‌گوییم

!آه... سرم رفت

و همین می‌شود

که عشق را در قبالِ ایده‌آل‌های پست خود

که زائیده‌ی سرخوردگی‌هامان است

معاوضه می‌کنیم

و ردِ طلاییِ پیکان مدام نمی‌شود

و ثانیه‌ها؛ شمارش معکوسِ لحظه‌ی مرگ ‌می‌شوند

و زندگی؛ همان ماراتونِ ابلهانه که قبلاً گفته‌ام

ما، زودتر از آنچه باید

وا می‌دهیم

یعنی؛ بی‌خیالِ رهایی می‌شویم و سفت می‌چسبیم

سخت کار می‌کنیم

سخت کار می‌کنیم تا آینده را بسازیم

روزی ده، دوازده ساعت کار می‌کنیم و تعداد زیادی چای می‌نوشیم

-گاهی هم قهوه–

ولی به طعم هیچ‌یک دقت نمی‌کنیم

بیرونِ دفتر، پشتِ پنجره

برف می‌بارد و ما

...توجه نمی‌کنیم

نور افتاده روی صفحه‌ی ال سی دی- .

و من خوب نمی‌بینم، مجازی‌ترین بخش زندگی خیالی خود را .

به حامد می‌گویم، پرده را بکشد، نور اذیت می‌کند .

چای می‌نوشیم، با شکلات تازه‌ای که حامد خریده است و من می‌گویم .

-"صنایع غذایی ما هم خوب پیشرفت کرده‌ها، شاید بتونیم با این‌ها هم کار کنیم" .

و دوباره شب

و دوباره پیاده‌روهای خیس

:و مانی رهنما که در گوشم می‌خواند

با تو برای هر نفس می‌شه غزل غزل نوشت" .

"تلخی چشید و با تو از مز مزه‌ی عسل نوشت .

و دوباره صبح

و دوباره شب

و دوباره صبح

...

بیدار می‌شوی و پنجره

رو به همان تکرار همیشه باز می‌شود

و عشق هنوز، حرف این مردم نیست

مثل هر روز

خودت را در هیاهوی شهر گم کرده‌ای

خودت را... گم کرده‌ای

،هنوز... هر صبح

با انگیزه‌های پوشالی؛ که ساخته‌ی سرخوردگی‌هایمان است

بیدار می‌شویم و جلو می‌رویم

هنوز... هر شب در پی گم‌کرده‌ی ناگفتنیِ خویش

بیدار می‌مانیم و فرو می‌رویم

کسی به کیمیاگریِ لحظه‌ها فکر نمی‌کند

و طلایی‌های صفر ثانیه‌ای به چشم نمی‌آیند

تو هم مثلِ خودمی بانو

یعنی خودت نیستی

از تو برای خود می‌نویسم

!گله نیست

به قول فرشاد؛ دلنوشته است

افسوس یا ای کاش

فرقی نمی‌کند

زندگی آن چنان نبود که ما می‌پنداشتیم

قهوه‌ات سرد شد

زود بخور برویم

!کلی کار داریم

1387/12/09

پروانه‌ی آتش گریز! چرا خطر نمی‌کنی؟

2009-02-22T00:02:00.004+03:30

به نام تو ترانه شد، تمامِ این ترانه‌ها

بخوان سرودِ عاشقی، ورق بزن دلِ مرا

از تو همیشه عاشقم، با تو همیشه رهگذر

ماندن که کارِ ما نبود، مرا از این خانه ببر

ای حرمتِ هر آنچه شمع، ای خالقِ پروانگی

چگونه من ندیده‌ام، تو را در این همسایگی

اما چرا با ما چنین اطوار و ‌نازی ‌می‌کنی

با این دلِ شیدای ما، اینگونه بازی می‌کنی

نوشاندی ار از جام خود، تشنه‌ترم کردی چرا؟

در این عطش جان می‌کنم، مست و خماری تا کجا؟

عابر دلِ دلدارِ ما، آسان نمی‌آید به دست

خوش باش از این همسایگی، بر گردِ ایوانش برقص

اشکی چکید از هجر او، خواب از دو چشمانم بشست

آمد ندا کای بی‌خبر؛ بیش از تو، او در فکر توست

دلت گرفته خسته‌ای، چرا سفر نمی‌کنی؟

پروانه‌ی آتش گریز! چرا خطر نمی‌کنی؟

در سینه‌ی آتش بزن، آتش به آتشدان رسان

بیش از تو او مشتاق توست، این را نمی‌دانی بدان

نوشیدی از لعلِ لبش، عاشق شدی و مبتلا

دیگر چرا زاری کنی؟ با او یکی شو عابرا

9/11/1387

لبخند بزن و هیچ فکر نکن

2009-02-10T13:43:00.004+03:30

تو به من لبخند می‌زنی
و هیچ فکر نمی‌کنی
که لبخند تو
آغاز بازی خطرناکی است
که یک سرش سوختن است و
یک سرش ساختن

هیچ می‌دانی؟
"میان "این سر" و "آن سر
وقتی از
به شانه‌های نامطمئن تکیه زدن
خسته شدی و
به ناپایداری "دوستت دارم ها" پی بردی
به شهری خواهی رسید که برای عبور از آن
بایستی از خود بگذری

آنجا
مردمانی را خواهی دید که هریک
تو را بر سرِ سفره‌هایشان می‌خوانند
توجه نکن و پیش بیا
یک نفر از دور تو را می‌بیند

!یادت باشد
او دور نیست
تو دور هستی
و برای نزدیک شدن
بایستی از خود بگذری
چشم از او برندار

"حد فاصل "بریدن" و "رسیدن
کوچه‌های تاریکی است که آنجا
،اگر او را گم نکنی
خود را خواهی یافت
لبخندی خواهی زد و
جهان در عشق غوطه‌ور خواهد گشت

لبخند بزن و پیش بیا
!و هیچ فکر نکن
"که میان "این سر" و "آن سر
چقدر آتش به پا خواهد شد و
چقدر خواهی سوخت و چقدر خواهی سوزاند
لبخند بزن و پیش بیا

که زندگی
فرصتِ آتش‌بازی توست
فرصتِ لبخند زدن توست
هیچ فکر نکن
به لیلی‌هایی که لبخند زدند و
مجنون‌هایی که اسطوره شدند
این اندیشه
تو را بر سر سفره‌های مردمان می‌نشاند
و در فکر فرو می‌برد
باور کن بی‌هدفیِ صحبتِ لیلی بودن تو و
مجنون بودن مرا

!لبخند بزن و هیچ فکر نکن
خواهی دید که
لیلی و مجنون یکی است

15/11/1387
ساعت 23

هفت پرده عشق

2009-02-09T22:39:00.006+03:30

پرده اول
در تاریکی متولد می‌شوی
مثل دانه‌ای که در زیر زمین جوانه می‌زند
هیچ درکی از روشنی نداری
زندگی خوب یا بد، همانطور که درکش کرده‌ای می‌گذرد
تو بزرگ می‌شوی و کمیت آرزوهایت بزرگ می‌شوند
و کیفیتشان کوچک
تو بزرگ می‌شوی و جهانت در نگاه تو بزرگ می‌شود
و نگاهت در برابر جهانت کوچک
گاهی لبخندی به آینه می‌زنی و می‌گویی چقدر دیر شده است
برای چه را نمی‌گویی! یعنی نمی‌دانی
لبخندی در آینه می‌زنی
!عاشق خودتی
سرت به کار خودت است

پرده دوم
یک نفر از راه می‌رسد
یک نفر از راه می‌رسد و در نگاهش جرقه‌ای است
که دلت را به آتش می‌کشد
!یک آن گر می‌گیری
و همه چیز روشن می‌شود
و تازه تمام چیزهایی که در تاریکی تجربه کرده‌ای را
می‌بینی
همه چیز را در زیر نور می‌بینی
تمام وجودت لبریز از حس تازه‌ای شده که نامش را نمی‌دانی
یعنی نامش برایت مهم نیست
(در این پرده به نامش فکر نخواهی کرد (مست‌تر از این حرفهایی

یادت می‌رود پرده قبل در آینه چه دیده بودی
تقویم را می‌بندی و می‌گذاری داخل کمد، درش را محکم می‌بندی
!زندگی بهتر از این نمی‌شود

پرده سوم
آن یک نفر که آمده بود می‌رود
دوباره در تاریکی داخل می‌شوی
اما با تفاوتی که این بار، قبلاً نور را تجربه کرده‌ای
نور را نفس کشیده‌ای
و این نور، فراموش کردنی نیست
این آرزو، رها کردنی نیست
حتی اگر تو او را رها کنی
او تو را رها نخواهد کرد
دلتنگ و خسته و افسرده‌ای
تقویم را از کمد در‌می‌آوری
و خودت را لا به لای خاطره‌ها گم و گور می‌کنی

پرده چهارم
خیلی گذشته است
نه راضی هستی، نه پشیمان
تمام احساست کرخت شده
گاهی با شُک‌های کوچک و بزرگ
تکانی می‌خوری، چیزی می‌نویسی، چیزی زمزمه می‌کنی
و دوباره تمام احساست کرخت می‌شود
در تلاطم یکنواخت زندگی
چون کودکی که در گهواره‌اش تاب می‌خورد
خوابت برده است

پرده پنجم
خواب می‌بینی در حال غرق شدنی و صدایت به گوش کسی نمی‌رسد
روزنه‌ای از بالای سرت سوسو می‌زند
شبیه به نوری که قبلاً تجربه کرده‌ای
دلت تاب نمی‌آورد
کسی تو را به بالا صدا زده است
از خواب می‌پری
خیس عرقی
در بیداری، دنبال می‌کنی رد نور را
تو نور را حس می‌کنی
نور تو را حس می‌کند
!نور زنده است
زنده‌تر از آنچه که در کتاب‌ها خوانده بودی
راه می‌افتی
زیر پایت تاریک است و پر از سنگ و چاله
زمین می‌خوری
بلند می‌شوی، دوباره راه می‌افتی
دوباره زمین می‌خوری
خسته می‌شوی
ولی این نور فراموش کردنی نیست
این آرزو رها کردنی نیست
می‌روی
و نور روشن‌تر می‌شود
و همان حس قدیمی دوباره در تو تازه می‌شود
کم کم کرختی احساست برطرف می‌شود
دوباره تقویم را می‌گذاری داخل کمد و درش را محکم می‌بندی
-این بار کلیدش را دور می‌اندازی-
می‌دوی به سوی نور
گمان می‌کنی رسیده‌ای
ولی دوباره یک آن... همه چیز تاریک مطلق می‌شود
دوباره تنهایی و دوباره تمام وجودت کرخت شده است

پرده ششم
به همه چیز شک کرده‌ای
ولی این آرزو رهایت نمی‌کند
گویا در اعماق وجودت روزنه‌ی روشنی است
که از ابتدا با تو بوده و اشتیاق پیوستن به منبع نور
او را رها نمی‌کند
به سوی روزنه‌ی خویش حرکت می‌کنی
قدمهایت تندتر می‌شود
و دلت بی‌تاب‌تر
!عاشق شده‌ای! عاشق خودت
می‌دوی! می‌گذری! از همه چیز و همه کس می‌گذری
و آنقدر مشتاقی که حواست نیست
!کی خودت را رد می‌کنی
یک لحظه درنگ می‌کنی
و می‌گویی: چقدر اینجا آشناست! من قبلاً اینجا بوده‌ام

پرده هفتم
خودت نور را خلق می‌کنی
و جهانت از کران تا کران
روشن می‌شود
و روشن باقی خواهد ماند

6/9/1387

!تنها کافیست باور کنی نوری هست

2008-11-03T18:02:00.005+03:30

تازه از تاریکی آمده‌ام

و نور نگاهت چشمهایم را می‌زند

گویی عادت ندارم به این همه روشنی

جانان می‌دانی؟ حق با او بود

وقتی صبر می‌کنی

،سرنوشتِ دست‌هایت

گره می‌خورد با دست‌هایی که تو را از سردیِ تکرار

به سلامت عبور می‌دهند

تنها کافیست دردهایت را رها کنی

!و باور کنی نوری هست

آنگاه نگاهت تلاقی خواهد کرد با نگاهی

که حادثه آغاز شود

و همین برای یک عمرِ بچه ها کافیست

تا سرِ زنگ بیداری

مسئله حل کنند که؛

"...محاسبه کنید: سرعت عشق را در لحظه‌‌ی برخوردِ دو نگاه"

!تنها کافیست باور کنی نوری هست

بعد نگاهی پدیدار می شود تا تاریکی ناپیدا شود

همانطور

که تو پیدا شدی

و من گفتم تاریک است

!تو سوختی تا من روشن شوم

باور کنم تُردیِ این تنهایی را

باور کنم عشق یعنی گذشتن

...و سوختن

و باور کنم که؛

"خاموشی گناه ماست"

12/8/1387

ماشین ِ زمان ِ چشم های تو

2008-10-17T12:59:00.008+03:30

جانان
من در همان مکثی که پیش از هر "دوستت دارم" گفتنت داشتی
خدا را حس میکردم
و تو ضربان ِ احساسِ مرا زیر انگشت اشاره‌ات چنان حس می‌کردی
که مادری، لگد‌های فرزندش را در ماه نهم حس می‌کند
ولی استحکام ریشه‌های در هم تنیده‌ی من
در خاکِ سفتِ باران نخورده

قانونِ جاذبۀ چشم‌های تو را
!جدی نمی‌گرفت

من در مسیر ِچشم‌های تو گیر کرده بودم
و دلم بال بال می‌زد
مثل پروانه‌ای که میانِ روشنی و تاریکی
در روزنه‌ای گیر می‌کند
تا به حال به تو گفته‌ام -
،درست میانِ روشنی و تاریکی

فضایی هست که من بیشتر عمرم را
-آنجا گذرانده‌ام؟

چشم‌های تو خورشیدم شده بود
و دل من چون ماه روشن بود
ولی نور نداشت

ماشین زمانِ چشم‌های تو
در کسری از ثانیه
مرا به باغ ِ گمشده‌ای می‌رساند
که دنیا کوچک‌ترین سیبِ چیده‌ی آن بود
اما چشم‌هایت را که می‌بستی
،باز من بودم و اتاق ِ خالی

یک فنجان چای سرد
و مردمی که حضور مرا در در باغِ گمشده
باور نمی‌کردند
چرا که خود، شهروندِ راهروی تاریک بودند
پول رایجشان لبخند نبود
زبان رایجشان سکوت نبود
و حقیقت را افسانه‌ای می‌پنداشتند

!جانان

من دل منجمد خود را با چشم‌های تو گره زده بودم
و با هر پلک زدنت
جهانم تاریک و روشن می‌شد
...یخ می‌زدم و می‌سوختم

تا تو چشم‌هایت را از من بریدی
و به آسمان دوختی
و بی قرار شدی

تو بی قرارشدی و رفتی
در پی کهکشانی که از پشت چشم‌هایت طلوع کرد
و من سالهاست که در پی ِ احساس ِ گم کرده خویش
به هر سنگ، به هر جوی، به هر شاخه، به هر برگ که می‌رسم
مکثی می‌کنم و می‌پرسم
"راستی تا به حال عاشق شده ای؟"

!جانان

من برای این همه ستاره که پشت چشم‌های تو پنهان شده است
!شعر دارم! گوش کن

بگذار این بار من از "دوستت دارم" بگویم
بگذار بی‌قرار شوم
و تو لا به لای همین شب‌هایی که فرشته‌ی بیداری
در نی‌لبک خود می‌دمد
زلالِ آبی آهسته از پیچ و خم سنگ‌ها می‌گذرد
با هر شاخ و برگ از عشق می‌گوید
و مردم شهر، خواب ِ خوابند
مرا از کوچه‌ی سایه و ثانیه عبور بده
و به خود برسان
خواب مرا جز دست‌های تو کسی تعبیر نخواهد کرد

یادت هست گفتم؛
!خواب دیده‌ام ماه و خورشید با هم یکی می‌شوند

مهرماه 1387

من پریشان شده بودم

2008-10-12T13:45:00.004+03:30

بوی تند ملغمۀ باروت و نفت و خون
در راهروی تاریک ِ زمان پر شده بود
و من آنقدر بلند بلند سرفه می‌کردم
که متوجه صدای همسفران نمی‌شدم
اما حالت لب‌هایشان آشکار می‌ساخت
که چیزی در حوالی ِ "منطقی باش" یا "مال ِ من باش" می‌گفتند

من پریشان شده بودم
و پریشانی من تقصیر آدم‌ها نبود
من دریچه‌ی روشنی را گم کرده بودم
که آنها از وجودش بی‌خبر بودند

1387/7/19

چای سرد

2008-10-04T21:00:00.008+03:30

به نام هر صدایی که تو را از خواب می‌گیرد

دست‌هایت را به من بده تا بال‌های خیال من

به وسعت هستی شود

دست‌هایت را به من بده تا کوچه‌های خلوت

آخر دنیا نباشد

!جانان

دلم برای حسِ ترک خوردن پوسته‌ی باورهای ناخواسته‌ام

تنگ شده است

دلم برای طعم قهوه با مزه فلسفه تنگ شده است

وقتی که پس از هر چهارشنبه‌ی خیس ِ عصرهای پاییزی

روی سنگفرش‌های آن خیابانِ منتهی به باورهای سطحیِ کلاغهایِ پر سر و صدا

حس می‌کردم آبستن درک تازه‌ای شده‌ام

و کودکی در راه است

...دو بیتی‌های نارس

...ترانه‌های کبود

...سپیدهای سیاه

خوب می‌دانم پدر خوبی برایشان نبوده‌ام

آن هنگام که بلندای اندیشه من

حتی کوتاهتر از اکنون بود

و ذره ذره‌ی دردهای دروغین خویش را

لابه لای واژگان تو خالی ِ آنان می‌پیچیدم

و هیچ حواسم به ریشه‌ای نبود

که در آب نیست

و ریشه که در آب نباشد

درخت می‌خشکد

!جانان

،دل من

مثل تمام قصه‌هایی که یک نفر می‌رود و یک نفر می‌ماند

گرفته است

مثل بالونی شده‌ام که کیسه‌های شِنش را رها کرده است

همه را

و خود را به بادی سپرده است که او را هیچ دلبستگی نیست

،بالا می‌روم

تا کجا را نمی‌دانم

از کجا را هم حتی، نمی‌دانم

فقط بالا می‌روم، و می‌بینم که از این بالا خانه‌مان کوچک است

مادرم هنوز حرف‌هایی می‌زند که من خوب نمی‌شنوم

پدرم کتاب می‌خواند

،و من

مثل همیشه در اتاقم نشسته‌ام

ساز می‌زنم و دو خط شعر می‌گویم

آیدین می‌خواند

باز یادم می‌رود چای ریخته بودم

باز سرد می‌شود و می‌روم تا دوباره بریزم

،باز در مسیر آشپزخانه

حواسم پرتِ مزخرفات تلویزیون می‌شود

و باز شعرهایی که در سرم بود

از یادم می‌رود

دستهایت را به من بده

باور کن بی‌هدفیِ کوچه‌های خلوت را

باور کن هزاران سال است

برای تمام کسانی که ما را جدی نگرفتند

و برای تمام کسانی که ما جدی نگرفتیمشان

قصه فقط، قصه‌ی بازی نور و سایه‌هاست

- نور یکی است، اما سایه‌ها زیادند -

قصه، قصه‌ی سایه‌بازی اندیشه‌های کوتاه پدران ماست

آن‌هنگام که عشق را به بهانه سوءتفاهمات دیرینه

در پستوی تاریک تازیانه می‌زدند

،پس سخت نگیر

!هنوز قصه همان است

و تا روزی که عشق را از دفترچه بچه‌ها خط بزنند

و معلم‌ها به جای آموختن الفبای دوست داشتن

سوءتفاهمات دیرینه را یاد بدهند

انسان، انسان را خواهد کشت

و باز بر سر هر جوانه‌ای که پر از اشتیاق شکفتن است

دستی که متعلق به اندیشه‌ی اسیری است

سایه بازی خواهد کرد

جانان می‌دانی

تقویم را که ورق می‌زنم می‌بینم

فردا

صفحاتِ این‌ور تَر ِدیروز است

- !فقط همین-

...ولی چه فایده

تقویم را که می‌بندم

باز یادم می‌رود چه دیده بودم

باز فریبم می‌دهد دنیا

دست‌هایت را به من بده

باور کن تمام وحشتی را که آدم از ابتدای قصه‌ی سایه‌بازی تا امروز

با خود کول کرده و اینجا آورده است

بوسیله "عرفان لایت با طعم نعنا" سبک نمی‌شود

عشق را از لابه‌لای صفحات تاریخِ شرم‌آور گم‌شدگان پیدا کن

خوب فوتش کن و بر دریچه دلت بیاویز

"باقی فسانه است"

فقط صورتت را آن‌ور بگیر

!من به گرد و خاک، عجیب حساسیت دارم

جانان

!دست‌هایت را به من بده

من برای آغاز ِ عبور از این سیاهی

به دست‌های تو محتاجم

دریغ نکن

بگذار بال‌های خیالِ من به وسعت هستی شود

1387/7/6

خدا اینجاست

2008-09-27T14:55:00.004+03:30

کویر تشنه است، تو می دونی

تو دریا باش، تو می تونی

بذار مرز خیالِ تو بره تا آخره دنیا

کمه این فرصتِ پرواز

نذار امروز بشه فردا

تو اینجایی، خدا اینجاست!

نگاه اینجا، صدا اینجاست

سکوت ِ لحظه هم اینجاست

بجز اینجا دیگه جا نیست

فقط حرفه،

سبدهای انار خالیست

بجز اینجا من و تردید،

تو قابِ عقل سرگرمیم

کجا رفتیم از این اینجا

خدا اینجاست! برگردیم

87/7/5

سیب های قهوه ای

2008-09-04T11:26:00.006+04:30

اینجا ته خط نیست
می‌دانی؟
این را تازه فهمیده ام
اینجا سر ِ خط هم نیست
این را هم تازه فهمیده ام

دقیق نگاه کن
وقتی عشق نباشد
زندگی بردگی است
وقتی عشق نباشد
هیچ چیز نیست
تو می‌مانی و این ماراتون ابلهانه
- آنقدر می‌دوی تا برسی - اگر برسی

و وقتی رسیدی، خسته می‌رسی
"!دیگران می‌گویند "آفرین

"خودت می‌گویی "که چی؟

و دوباره می‌دوی
خسته تر می‌شوی
رها می‌شوی روی چمن های کنار جاده
و فکر می‌کنی به تمام لحظه هایی که ابلهانه گذشت
چمن ها سبز ِ سبز است
و تو هنوز
فکر می‌کنی به تمام لحظه هایی که ابلهانه گذشت

آه بس است دیگر... احمق ها را رها کن
بیا بنشین اینجا
من تازه سیب پوست کندن یاد گرفته ام
!ببین

!تازه دانسته ام درون سیب دنیایست

ولی حیف
وقتی پوستش را می‌گیری
زود قهوه ای می‌شود
وقتی پوست گرفتی باید بخوری
می‌دانی که از کدام درد سخن می‌گویم؟

چند وقتی است صبحها عادت کرده ام سیب بخورم
یک قاچ کوچک هم به آیدا و آیدین می‌دهم
آیدین بیشتر می‌خورد

مهربان ِ روزگار گذشته

خطوط قرمز من کمرنگ شده است
- همان چیزی که از آن می‌ترسیدی-

و جنون سرعت گرفته ام
می‌فهمی؟
اما نترس... جایی که نمی‌روم
یعنی جایی نیست که بروم

:همانطور که اشکان می‌گفت
خبری نیست! یعنی از اول هم خبری نبوده است"

وقتی از این بالا نگاه کنی، فقط نقطه های روشنی می‌بینی که حرکت می‌کنند
و تمام نمی‌شوند
ما می‌بینیم، ولی باور نمی‌کنیم تنها همین باشد
به همین سادگی
به همین سادگی که با انگشت
یک خط مستقیم بکشی روی پایت
- به طول 7 سانتیمتر-
و بگویی زندگی همین است
و دوباره بکشی و بگویی

"!همین"

ولی انسانها سختش می‌کنند

و همین می‌شود که نقاط روشن تمام نمی‌شود
یعنی به هم نمی‌پیوندند
که خطوط شوند
و خطوط صفحه شوند
"و صفحه ها، فضا

صبح می‌شود
و ماشین هایی که دیگر نور هم ندارند، از همانجا که دیشب رفته اند
بازمی‌گردند
ما یک لیوان شیر می‌خوریم
و روزنامه را ورق می‌زنیم
من می‌گویم صفحه های اصلی، بیشترش دروغ است
خبرهای واقعی را از صفحه های نیازمندیها می‌توانی بفهمی
نگاه به ساعت می‌کنیم
دیر شده است
سوار آسانسور می‌شویم
و بیست و چهار طبقه پایین می‌رویم
تا زندگی نقطه وارمان را ادامه دهیم

دنیا کوچک تر از آن است که بخواهی خودت را گم کنی
- این را هم تازه فهمیده ام -
کوچک تر از کافه ای که زمستانها شیشه هایش بخار می‌کرد
و فکر می‌کردی چون دیده نمی‌شوی، در امانی
می‌توانی دفترچه کوچکت را از کیفت دربیاوری
و تمام دردهای جهالتت را با چند خطی مزخرفات
استفراغ کنی روی کاغذ
سبک شوی
چند نفس عمیق بکشی و برگردی به ماراتون ابلهانه ات
می‌دانی که چه می‌گویم؟
...تو هم نوشته ای

عجیب نیست که باز گول می‌خوریم؟
همه اشتباه می‌کنیم
آنقدر دست دست می‌کنیم
غروب می‌شود
و سیب ها قهوه ای می‌شوند
پشت به خورشید می‌کنیم
سایه مان را می‌بینیم
و فکر می‌کنیم
!خبری شده است

اما
خبری نیست
زندگی خوب یا بد
همانطور است که بود
فقط ما پیر تر شده ایم و ابله تر

باور نمی‌کنیم
صبر می‌کنیم تا آینده رخ دهد
...آینده ای نیست

ما معطل شده ایم
و آنها که می‌دانی،به ما می‌خندند
سالهاست که قصه همین است

مهربان! دوباره دقیق نگاه کن
فرصتمان کوتاه است
حیف است سیب ها قهوه ای شوند
عاشق شو

87/6/13

چگونه می توانستم بگویم؟

2008-08-30T11:09:00.023+04:30

این جماعت
حقیقت را، تنها در افسانه ها می جویند
یا آنکه، حقیقت را
افسانه ای بیش نمی دانند

«احمد شاملو»

هرچند سقف ِ ادعاها
غرور وار
رهگذران را از قدکشیدن باز می دارد
- اما گویی هرگز کسی خویشتن را - چنان که باید
باور نکرده است

آفتاب درون را ندیده
با فخری که از داشتن فانوس شکسته ای می فروشند
شمع های رو به باد ِ همسفران را به سخره می گیرند
این جماعت ِ غریب

هدفی والاتر نیافتم حیات را
جز آنکه دوست بداری
و دوست داشته شوی
چرا که جز آن، زندگی چراگاه بزرگیست
- که در آن -

عده ای تنها می چرند
و عده ای در پی جواب این چراها
چرای بزرگتری را از یاد می برند

روزگار تو را فرا می دهد
که گاه تپش قلبی باشی در راستای زمان
و گاه
عبوری پادساعتگرد
تجربه ای تلخ یا شیرین را
نه این چنین عکسی تکراری بر قابی کهنه
که شیشه ی غبار آلودش
جهان را بر نظرت تیره می نمایاند

مسافر

در جستجوی کدامین در
در این دالان ها، در به در شده ای؟

دلم می خواست بگویم
خودتان نگاه کنید
که این مرغان مهاجر
نه از سر وارستگی
و نه از سر دل نبستن به این خاکستریهاست
که در عبورند
عجبا! که برای جستن گمشده ای
که در همین نزدیکی فراموش است
سرزمین به سرزمین
هزاران سال است که در هجرتند

اما حرفم را چگونه می فهماندم؟
چگونه می توانستم بگویم؟
هنگامی که فریاد تو، زمزمه های من
و کابوسی که تو از آن می هراسیدی
رویای کودک ِ کوچه های خاکی بود

تابستان 1382

مرا آغشته ی نامی کن

2008-08-25T00:54:00.012+04:30

عکس: سعید عباسی

هزار بار چیدیم و بازی کردیم
و هر بار
بی آنکه بازی به انتها برسد
پایان یافت

و ما بی آنکه بدانیم
محبت
مهره ی گم شده ی این بازی بود
از نو چیدیم و از نو بازی کردیم

لحظه ها
از میان ِ تنگی زمان می گذشت
و مسافر تفسیری تازه می کرد
منظره ی دریچه ی قفس را

حقیقت ِ عشق بود
و عقل، با تمام عاقلی اش
بی منطق انکار می کرد

دخترکان ِ پر حرف و بازیگوش
به دلباختنی صادقانه، سکوت زمزمه می کردند

و تنهایی تنها مزد ِ بیداران بود
آن هنگام که آدمک
از پشت ِ حصار ِ تعصب قد می کشید
تا آنسوتر را نظاره کند

معلم می گفت: زندگی را صرف کن
:پسرک آهسته فریاد می زد
گم شدم، گم شدی، گم شد
گم شدیم، گم شدید، گم شدند

!خاطره
مرا آغشته ی نامی کن
!آرزوهایم ته کشیده است
خطرناک شده ام

تو می دانی
من آن چیز را که اسیر زمان بود نپذیرفتم
و دل ِ من، راضی به بازی ِ سکه های فرسوده نشد

!تو می دانی آخر
من مسافر ِ جا مانده ی آن قطارم
که وقت ِ رفتن سوت نکشید

مرا آغشته ی نامی کن
آرزوهایم ته کشیده است

16-7-82

مردم شهر خدا

2008-08-06T23:15:00.009+04:30

از روزی که فهمیدم قصه ها خیلی قشنگن ولی ضمانت اجرایی ندارند، از روزی که فهمیدم قصه ها رو یه نفر مثل من و تو نوشته، از روزی که زندگی من دیگه یه تفنگ چوبی و چند تا ماشین پلاستیکی نبود و صبحها برای بیدار شدن بهانه ی بزرگتری داشتم، از روزی که از خودم پرسیدم، قضیه چیه؟ من اینجا چیکار می کنم؟ و بالاخره از روزی که باور کردم یه روز همه ما می میریم، نمی دونم زندگیم تموم شد، یا شروع

راستی! تا حالا اونقدر تنها شدی که بری جلوی آینه و از خودت بپرسی ببخشید می تونم چند دقیقه باهاتون صحبت کنم؟ و آینه عاقل اندر سفیه یه نگاه بهت بندازه و بذاره بره! تا حالا شده تو شهری زندگی کنی که وقتی هوا سرده مردم پنجره رو باز کنن تا بیشتر سردشون بشه و شبها دنبال خورشید بگردن و صبحها دنبال ماه! و هیچ وقت هیچ کدوم رو پیدا نکنن. تا حالا شده؟ تا حالا شده تو شهری زندگی کنی که بچه ها وقتی بزرگ می شن، سقف خونه هاشون اونقدر کوتاه باشه که مجبور بشن تا آخر عمر قوز کنند! تا حالا شده؟

مردم شهر خدا

چه صفایی داشتند

زندگی شان پر شور

سایبانی داشتند، که از آن نور می کرد عبور
مردم شهر خدا می دیدند

کشتن چلچله ها، نیست معنای سکوت

بستن پای غزال، نیست معنای سکون
دخترانی داشتند

پاک تر از گل یاس

پسرانی که ندادند تن خویش به داس

دخترانی خالص

،همه از جنس سحر

کودکانی که به هنگام دعا، در پی رمز زمان می گشتند

در پی قصه ی خلقت

در پس ِ ثانیه ها
مادران وقت سحر

سفره سبز محبت را می گشودند روی تاریکی روز

و شبانگاه پدرها با دل روشن خویش

گرما می دادند، به شب و سایه و سوز
،مردم شهر خدا

...مردم شهر خدا

چه خدایی داشتند

زمستان 1382

...آنان به تو خواهند گفت

2008-07-23T12:17:00.009+04:30

آنان به تو خواهند گفت
آسمان قرقِ فرشتگان است و تو خيال ِ همسفری ِ ستارگان را فراموش کن
آنان به تو خواهند گفت که بيا روياهايت با فانوسی شکسته معاوضه کنيم
که شب هراسی به دل نيمه منجمدت نبخشد
...گوش نکن
!دستهايت را به من بده
من خورشيدی در دلت خواهم کاشت
که از هر خوشه اش زمينی گرم خواهد شد
بيا ... بيا من با تو پيوند سوختن بسته ام
از آتش ِ اينان مترس
عظمت باور ِ سياوش هرگز در خيال ِ اسطوره ساز ِ اينان نمی گنجد
بيا معنای روشنايی را به کوران بياموزيم

بهار 1383

...کوچه یعنی

2008-02-12T22:06:00.000+03:30

کوچه یعنی عادت
مرگِ تدریجی ِ یک باور ِ نو
!کوچه یعنی که همین
تو سخن هیچ مگو، فکر نکن، ساده نباش
صدهزار گفته ی نا گفته شنو
باز آن گفته ی ناپخته بگو

کوچه یعنی من و تو در خوابیم
!خفته ها بیدارند
کوچه یعنی خورشید مال ِ چنار
...سایه ها می مانند

کوچه یعنی دیوار، کوچه یعنی که خیال
،کوچه یعنی ما هنوز اینجاییم
فکرمان پر زده آن سوی محال
کوچه یعنی من و تو می ترسیم
مثل یک قطره جدا گشته ز ابر
و جدا مانده ز بحر
و غم ِ یخ زدگی
روی این حوض که پر از خاطره ی ماهیهاست

نکند آخر ِ دنیا اینجاست؟
نکند تا ته ِ قصه، روشنی نا پیداست؟
من و تو بی تابیم
فکرمان پر زده از آبادی
گوش کن! مردم ِ آبادی
!زیرِ این سایه چه خوش می خندند

برگردیم... خفته ها بیدارند
برگردیم... سایه ها می مانند
من و تو قطره ی اینجا نیستیم
گوش کن، بادها می خوانند
...من و تو دریاییم، ابرها بالایند

11/11/1386
ساعت 12:45

کلید

2008-01-29T16:34:00.000+03:30

یک عمر در یک اتاق کوچک ... تک و تنها ... پشت یک در بسته ... منتظر بودم ، کسی بیاید ... و دری را که از سمت من قفل بود ... باز کند ! ... یک عمر ... کلید در جیبم بود ... و روزهایم را هدر می کردم ... تا یاد بگیرم ... چگونه با سوزنی زنگار خورده قفل را بگشایم ... و حال که این در گشوده شده است ... خود را متعجب در اتاقی بزرگتر می بینم ... این بار با سه در ... یکی را که من گشودم ... و دو تای دیگر که باز هم فکر می کنم ، از بیرون قفل است

شاید روزی یکی از این دو در را نیز گشودم ... و بر اتاقی دیگر وارد شدم ( که کمی بزرگتر است !) ... اینبار با چهار در ... یکی را که من گشوده ام ... (و چه بسا یکی دیگر ... در دوم اتاق قبل باشد ... که من نتوانستم بگشایم) ... حرف من این است... آیا باز هم فکر خواهم کرد که سه تای دیگر از بیرون قفل است؟ ... خیره سری من تا اتاق چندم ... با من همراه خواهد بود؟ ... تا اتاق چندم ، منتظر کسی خواهم بود؟ ... ببین من نمی دانم اتاق آخر کجاست ... ولی خوب می دانم ... تمام این اتاق ها ... در نهایت ، به یک اتاق ختم می شود ... و در آن اتاق کسی منتظر من است

خرداد 1382

من حرفهایی داشتم برای نگفتن

2008-01-24T10:12:00.000+03:30

شاید همه چیزهایی که تا به حال نوشته ام غلط باشد
شاید همه برداشتم از زندگی بخاطر سوءتفاهمی قدیمی، اشتباه باشد
اما یادم نمی رود
یک روز دلم خیلی گرفته بود
تصمیم گرفتم چشمهایم را ببندم و دقیق گوش کنم
به صدای کودکانه و ضعیفی که در اعماق وجودم انگار مرا صدا می زد
ابتدا گمان کردم وهمی فراگیر مرا در بر گرفته است
اما دقیق تر که گوش دادم یادم افتاد
من نیمی از خود را در سرزمینی دوردست که بخاطر ندارم کجا بود
جا گذاشته ام

درون و بیرون من از هم فاصله گرفته بودند
و این فاصله مرا از من دور کرده بود
مي داني؟ آن وقتها زود خسته می شدم
دلم می خواست بخوابم
آنقدر بخوابم که وقتی بیدار شدم یادم رفته باشد چرا خوابیده ام

تقصير پاييز بود
وقتي نسیم ِ خنك شرقي آمد و خطوط ذهن مرا پاک کرد
همه اندوخته های ذهنم با هم قاطی شد
درستها و غلطها آمیختند و پس از آن هیچ چیز درست یا غلط نبود
و دیگر هیچ احساس قریبی

ذهن مرا لابه لای هجم ِمشبکِ افکار این مردم ننشاند

من حرفهایی داشتم برای نگفتن

اما سكوت، زبان اين مردم نبود

مي داني از چه ترسيدم؟
ترسیدم در سطح لغزنده روزگار سر بخورم به سوی فردایی نامعلوم
زمین بخورم، خوابم ببرد
و بعد که چشمانم را گشودم
دیگر پسر بچه ای نباشم که نگران مردن ِ ماهي ِ قرمز نوروز بود

86/11/2

سكوت

2007-10-20T08:46:00.001+03:30

sوقتی که تنهايی آهسته آهسته ... ما را می چلاند ... تا آخرين قطره های نگاهِ آفتابی مان روی صفحه های کاغذهايی بچکد که کسی نخواند ... هم زمان که محتاط می شديم ... در قطاری که قرار بود به سوی فردا بشتابد ايستاديم ... عشق با لبخند مرموزانه ای در ايستگاه نشسته بود ... و ما دور شديم

اکنون چه تفاوت می کند ... برای اينان از چه بسرايی ... وقتی تاخيرِ ذهن هايشان يکسان است ... همه با هم می خندند ... همه با هم می گريند ... آه ... زود به سکوت رسيد اين شعرِ ناتمام ... زود به اشک رسيد اين صحبتِ بی کلام ... آنقدر گوش داديم به صدای جانوران که يادمان رفت چه می گفتيم ... چه می خواستيم بگوييم ... لابلای کسانی که سرخوردگی هاشان را می سرودند و از خشکسالیِ انديشه شاعر نام گرفته بودند ... (چون هنگامی که ارکيده حوصله شکفتن ندارد، علف های هرز جان می گيرند، قد می کشند و پذيرفته می شوند ) ... سکوت را خوشتر يافتيم

زود آمديمُ زود هم تمام شد ... زود به سکوت رسيد اين ترانه ی نيم بند ... ورنه تابِ بودن .... بود ... سهم ما سکوت شد، تا نگاهمان، شعرهای آسمان را بشنود اما نتواند ترجمه کند، تا خطی که ما را به طراوت سوخته ی سيب می برد - خطی پيدا و ناپيدا - ... تا ابد در حدِ فاصل وسوسه و منطق شناورمان سازد، تا ندايی نشنويم که بر چشمان ِِقنديل بسته ی قطبيان آفتابی نياويختيم تا زمينشان چرخان باقی بماند و افسوس هايشان هم پايه ی اميدهايشان ... حرف تازه ای نيست ... همه را گفته ام ... سکوتِ مرا بپذير ... بگذار اين خاموشیِ عجيبِ نگاهِ من ... جستجوی امتدادِ لبخندِ تو باشد

می دانی ... حرفهايم در هياهو گم می شوند و نمی خواهم برای خارج نخواندن، با اين همهمه هماهنگ شوم ... چيزی نيست، عادت کرده ام ... اشکهايم را پاک می کنم و خود را دلداری می دهم ... اين تاريکی يعنی چون تمام ِ کرمها خواهی خفت، و آن هنگام که بيدار شدی پروانه ای خواهی بود

تيرماه 1385

با من بخون كه گريه، دواي درد ما نيست

2007-10-14T13:18:00.000+03:30

يكي يكي ميارم نور ستاره هارو

بزار شب زمستون، گم كنه رد مارو

پنجره هاي ديروز رو به سكوت فرداست

به آسمون نگاه كن تا بشنوي صدارو

تو آسمون يه رازه، ميخوام خودم ببينم

دروغ نوشته بودن تموم قصه هارو

سكوت جاده هامون شعر نرفتن ماست

بايد با هم بخونيم شعر و ترانه هارو

باور صبح فردا دليل اين عبوره

كسي صدا نكرده دوباره اسم مارو

خاطره ي خيالي، توهم سكونه

قدم بزن تو بارون، تموم جاده هارو

كينه ي تلخ تاريخ، تا ته قصه پيداست

خط خطي كرده ديروز،‌ فرداي بچه هارو

با من بخون كه گريه، دواي درد ما نيست

اينجا كسي نداره،‌ هواي بغض مارو

تابستان 1386